Alles verandert
Zegt men.
Is veranderen van gedaante wisselen?
Van vorm veranderen?
of juist alles afpellen tot er iets aan essentie overblijft?
Is het een nieuw hoofdstuk beginnen
en eindelijk stoppen met het herhalen van patronen?
Of is veranderen je koers verleggen,
en toegeven dat je al die tijd tegen de stroom in roeide?
Is het loslaten wat niet meer past,
of juist de pijn aankijken en integreren?
Is veranderen een metamorfose
een sprong, een breuk, een onomkeerbaar moment?
Of is het transitie:
schuiven, wachten, vallen en weer opstaan
zonder precies te weten wie je aan het worden bent?
Groei, zeggen we dan. Ontwikkeling.
Maar groeit een mens weg van zichzelf
of juist dieper erin?
Verandert de kern,
of leert zij eindelijk spreken?
Misschien is veranderen niets anders
dan luisteren naar wat al fluistert,
en daar niet langer van wegkijken.
(c) MB